دیدی که این بلور درخشان عمر من،

 بازیچه بود.....

دیدی چه بی صدا دل پر آرزوی من،

از دست کودکی،

که ندانسته قدر آن،افتاد بر زمین،

دیدی دلم شکست......

کودکی هشت ساله بودم، به من آموختن همه را دوست بدارم حال که دوستش دارم می گویند فراموشش کن.